دوستان و آشنایان عزیز و دل‌انگیز

با سلام و احترام. به اطلاع می‌رساند وبلاگ من به این مکان منتقل شده است و اگر فیدباز هستید مطالب وبلاگ را از طریق این خوراک دنبال کنید.

ایضاً درباره‌ی سرنوشت وبلاگ روزانه‌ترها نیز مجدداً به اطلاع می‌رساند آن وبلاگ هم به این مکان منتقل شده است و اگر فیدباز هستید مطالب آن را از طریق این خوراک دنبال کنید.

در پناه خدا و از این حرف‌ها با کلّی علاقه

چهار ستاره مانده به صبح

… می‌خواهم مقرّبِ حریم ِ خودم باشم؛ تسلیم.

و تقدیرم را گرم در آغوش بکشم؛ خوب اگه خوب … بد اگه بد …

برای بیست و هفت‌اُمین بار برف‌های این زمستان را لگد می‌کنم و به آفتاب سلامی دوباره خواهم داد …

عکس  {این‌جا}

گوش کنید:  {این‌جا} و {این‌جا}

نشسته است جلوی تلویزیون. صدا می‌كند مرا؛ ” بیا این رو ببین. خیلی شبیه توئه ” تكرار چارخونه‌ی پری‌شب. می‌گویمش ” حوصله ندارم. بعدن تعریف كن برام ” اصرار می‌كند. تسلیم می‌شوم. ایستاده‌ام. تكیه داده‌ام به دیوار. تعریف می‌كند برایم كه خشایار تصادف كرده و حالا می‌تواند ذهن دیگران را بخواند. خشایار نشسته روی پلكان. حوصله‌ام سر می‌رود. می‌گویم:” من برم ” می‌گوید: ” نه. وایسا یه لحظه. خیلی شبیه توئه ” می‌پرسمش: ” كی؟ كی شبیه من‌اه؟ ” رعنا می‌آید با لباس فرم مهمان‌داری‌اش. می‌گویمش: ” این؟! ” نگاهش می‌كنم با اخم ” مسخره كردی منُ؟ ” مظلوم ” نه. وایسا تو … ” رعنا می‌نشیند كنار خشایار. خیال كرده پدرش می‌خواهد با او درددل كند. این طور نیست. خشایار از رعنا می‌خواهد به او نگاه كند. تمركز كند. رعنا نگاه می‌كند. لبخند می‌زند. یكهو صدای رعنا شنیده می‌شود در فرودگاه … یا چه می‌دانم در هواپیما كه از مسافران می‌خواهد فلان كار و بهمان كار را … كمی بعد، صدای رعنا كه دل‌واپس شام است برای حامد … بعدتر، كمی فكر درباره‌ی خشایار که از ذهن رعنا می‌گذرد … صدای كاسه – بشقابی … یا راننده‌ی تاكسی … چند نفر دیگر … دوباره فرودگاه … حامد .. كه خشایار از كوره در می‌رود. رعنا را می‌فرستد پی كارش و می‌گوید: ” یه ذره تمركز داشته باش رعنا … فكرت خیلی آشفته‌ست … ” یا حرفی را می‌زند شبیه به این. دقیقن یادم نیست عین حرف‌اش را. من ایستاده‌ام به همان شكل. تكیه داده‌ام به دیوار. می‌گوید: “عین توئه. تو هم این‌جوری هستی. یعنی فكرات اینجوری‌اه. آشفته‌ست. تمركز نداری. ” می‌گویم:” برو بابا … شبیه خودت‌اه اصلن … ” و اخمالو برمی‌گردم توی اتاق و یكهو منفجر می‌شوم از خوشی. دلم می‌خواهد بروم بغل‌اش كنم. ببوسم‌اش. بگویم چقدر دوست‌اش دارم. از همه‌ی دنیا همین برادر كوچك‌ترم برای من بس است با این فهم بزرگ‌اش. خجالتی است و كم‌رو. زیاد حرف نمی‌زند با دیگران مگر من! مخ هم‌دیگر را تیلیت می‌كنیم!!! بیشتر از هر كسی مرا می‌شناسد با همه‌ی دغدغه‌هایم، آشفتگی‌هایم، خوبی‌هایم، ترس‌هایم، خوشی‌هایم و آرزوهایم … ووو …  گاهی پشت سر من راه می‌افتد و می‌گوید ” می‌خوام ببینم با خودت حرف كه می‌زنی چی می‌گی ” نگاه كه می‌كنم بیشتر از او با آن دو برادر دیگرم زندگی كرده‌ام؛ یكی از من بزرگ‌تر و دیگری كمی كوچك‌تر ولی، فقط من و او هم‌دیگر را خوب شناخته‌ایم. پس به سن و سال ربطی ندارد. «كاش یه كمی از شعورش رو بقیه هم داشتند.» این را با درد می‌گویم … با رنج … درد و رنج ناشی از بی‌تفاوتی دیگران … بی‌توجهی دیگران … برادر كوچك‌ترم ادعایی ندارد. تازه سیكل گرفته به قول خودش. ساده است و بی شیله پیله. گاهی كه عصبانی می‌شود از من، می‌گوید:” من دیگه بلوغ شدم. نباید با من این‌جوری رفتار كنی ” و بعدتر، ریسه می‌رویم از خنده …

***

زمستان بود؛ یكی از همین روزها. انگار امروز. ده ساله بودم من و مثلن خواهری بزرگ‌تر و مراقبت از آن سه نفر دیگر هم با من. مامان نبود. بابا هم با مامان. شب بود. سرد بود لابُد. پتو كشیده بودیم روی خودمان تا اینجا! كنار هم، ردیف، دراز كشیده، خیره به تلویزیون. دوشنبه بود. خسرو پرویز شاه ایران بود و داشت وقتِ آن می‌شد كه نامه‌ی پیامبر را بخواند … دل توی دل‌مان نبود. رو هم نداشتیم حرف بزنیم درباره‌اش. نگاهمان به آن شاه بود كه نشسته بود بر سریر سلطنت‌اش و نامه در دست … فكرمان با آن شازده بود در آن بیمارستان، بر روی تختی حتمن، انگشت‌های كوچكش را مشت كرده بود حالا … گذشت تا فردا. وقت صلاة ظهر بود كه آمد. با مامان و بابا. زُل زده بودیم بهش كه سرخ و سیاه بود هنوز و هی وسواس داشتیم مطمئن شویم این آقا همان شازده است و دست‌بندی را چك می‌كردیم كه هنوز مانده بود دور مچ كوچك‌اش و اسم و رسم مامان‌مان روی آن بود و خاطرمان جمع می‌شد كه نه! خودش است! همان كه باید می‌آمد بعد از این همه وقت كه منتظرش بودیم و مامان بهناز چقدر لباس دوخته بود برای‌اش؛ سفید با حاشیه‌ی آبی…

تولدّت مبارک

«یادمان باشد کسی مسئولِ دل‌تنگی‌ها و مشکلاتِ ما نیست! اگر ردِ پای دزد آرامش و سعادت را دنبال کنیم سرانجام به خودمان خواهیم رسید که در انتهای هر مفهومی نشسته‌ایم و همه‌ی چیزهای تلنبار ِ مربوط و نامربوط را زیر و رو می‌کنیم! به نظر می‌رسد، انسان آسانسورچی فقیری است که چرخِ تراکتور می‌دزدد!! البته به نظر می‌رسد! تا نظر شما چه باشد؟»

حسین پناهی

درست، اهل روضه و نوحه نیستم من؛ عزا و هیأت هم. بچّگی‌هایم شاید این‌طوری گذشت، آن هم گاهی، تعزیه فقط. بعدتر، دل داده بودم به «زیارت عاشورا» که تازگی، تارکِ آن هم شده‌ام و این ‌روزها و این شب‌های محرمِ حالا، من اشک‌بارانِ خودم بوده‌ام بیشتر و فکر کرده‌ام حسین علیّه‌السلام گریه‌کُن دارد من ولی، تنهام و تنها و تنها؛ خیلی تنها.

آن هفت آسمانِ تاریخِ غم، بیش‌تر آن سطر آخر که خبرِ خوبیِ جلال است و ناخوبی من، آتش زد دل‌اَم را بابت غمی که دیگر حتّا آن را هم ندارم.

ام‌شب، پیامکی رسید که می‌گفت دختری مشابه من در آن خیابان حرم شاه‌عبدالعظیم (ع) رویت شده است و دل‌اَم زیارت خواست ناغافل؛ من همه‌ی عبادت‌های واجب و مستحب را بی‌خیال بشوم، همیشه عاشق زیارت‌اَم و آن اثر ِ خوشایندِ صحبت‌هایی که  گفته می‌شود در صحن و حرم‌های متبرّکِ پُرگلاب؛ خاطرم مجموع می‌شود و انگاری آرامِ آبیِ آن فضاهای قدس و امن سرایت می‌کند به من  که هر بارِ بعد از زیارت، تا مدّت‌های زیاد، تحمّل‌ام فراوان می‌شود در برابر هر رنج و جورِ زندگی‌اَم ….

کمی بعدتر هم این ترکیب‌بندِ عاشورایی … انگاری، کسی دستِ مرا گرفته باشد و هی نجوایی در من؛ هر چه تمام‌تر  … و خودم را دیدم که اشک شده‌ام و قراری در دل‌اَم پیدا شده بود؛ نویدِ راهی که هنوز هست و خیری که می‌شود امیدوارش بود …

+ پیوست دارد؛ تشکّر از شما و شما و دعا برای سلامت و سعادت شما

]]> http://fourstar.wordpress.com/2009/01/06/20090106/feed/ 0 چهار ستاره مانده به صبح alireza-zakeri http://fourstar.wordpress.com/2009/01/06/reading-buddy/ http://fourstar.wordpress.com/2009/01/06/reading-buddy/#comments Tue, 06 Jan 2009 11:43:40 +0000 madadkar http://fourstar.wordpress.com/?p=3397 ]]>

By: Claudia Romero > Gallery > Reading Buddy

آقای مسیح، این نامه نوشته می‌شود به دعوت زهرا و به مناسبت ابن فراخوان ولی، نه برای شما بلکه برای یک دوست که … و با یادِ دوستی دیگر که سابقه‌ی معرفتی بود میان ما و به خاطر خودم بیشتر و شما، اگر دوست داری شکایت‌نامه‌ بخوانی از این روزگار نامساعد، این‌ور/ اون‌ور وبلاگستان کلیک کن، دست‌خالی نمی‌مانی. من ولی، کاری به کارِ هیچی ندارم مگر خودم. پی صلح هم نیستم مگر با خدا که رضایت بدهم به رضای او و درست است که شما در آن انجیل، باب متی امر فرموده‌ای “بخواهید، تا به شما داده شود. بجویید تا بیابید. در بزنید، تا به روی شما باز شود. زیرا، هر که چیزی بخواهد، به‌دست خواهد آورد، و هر که بجوید، خواهد یافت. کافی است در بزنید، که در به روی‌تان باز می‌شود. “ امّا من دیگر از این اعتقاداتِ حاجت‌بده هم ندارم توی ذهن‌ام بس که تق تق، کلونِ در را کوبیده‌ام و به روی‌‌اَم باز نشد آخر. من همین‌طوری ایستاده‌ام آن پُشت ولی، راضی‌ام به علی. سکوت هم علامت رضا بود دیگر. خدای من، این‌طوری‌ اجابت کرده است مرا. پریشان‌نوشت مرا هم بگذار به حساب دل‌خرابی‌اَم و همین و برو دلدار رو خبر کن خُب.

دنیا غم دائم است و انسان یکی و آن یکی تنهایی و دیگری عشق که همیشه‌ی فاصله‌هاست … ولی من، گفته‌ام پیش از این، فاصله مانع نمی‌شود برای فتح شب … البت، شما که خودت ستاره‌شناس هستی هنوزم … یادت نیست آن باورهای غم‌گینِ زیبا؛ “برو به همه بگو وقتي ستاره‌ات چشمك می‌زند كسی هست كه زير لب بشمردش. “ روی خطِ پیشانی‌ام نوشته بودند؛ ستاره باش ُ چشمک بزن به سایه‌ی همیشه‌ی یک ماه

من پی نشانه، ستاره شدم و دل‌ام می‌خواست یک سفر بروم تا ماه که دیدم، خودم ماه شده‌ام. حال، اگر حقیقتی هم باشد به دارِ این دنیا، همین یکی بیش‌تر نیست به مولا؛ «من عرف نفسه عرف ربه»

نگاه می‌کنم به خودم، یک آسمانِ پُرستاره در من نفس می‌کشد، هنوزم با دست‌هایم گریه می‌کنم و ضربان است که می‌ریزد به نگاه‌ام و نوشته‌هایم را به شکل و رنگی می‌نویسم که رازی پنهان داشته باشد در دل … همه‌ی عمر، از فکرم به دل رسیدم و از دل به باطن‌ام … هنوزم، دیگران در عجب هستند از من، چگونه هم‌زمان دچار حس‌های متضادم در خودم و من، یکی همان دخترکِ کوچک‌ام در دل‌اَم که معصوم است و پُرگناه و دیگری، همان دیکتاتورِ ظلم و ظالم ِ عیان بر شُمای دوباره پُرگناه. میان من و من دره‌ای عمیق است که پُل نمی‌خورد بین اقلیم‌های درونی‌اَم. به شدّت، هستم و درواقع، نیستم. به گمان‌ام این‌گونه می‌رسد که انسان از زیادی بزرگی‌ست که هی خودش را در خودش گم می‌کند. نگاه که می‌کنم در جسم کوچک‌اَم، جهانِ وسیع پیچیده‌ای را می‌بینم که روشن است و شفّاف؛ تناقض، بزرگ‌ترین تراژدی زندگی من است.

من، خصلتِ خوشایند/ ناخوشایندی دارم در مایه‌ی این مَثل؛ «هر که از دیده رود، از دل برود.» و نبوغِ خوب/ ناخوبی در فراموشی + احساساتِ بی‌غشِ منتشر؛ دوست دارم زلال زندگی کنم و بی‌مسأله که اگر دل‌اَم برود با مهر کسی،  من پی دل‌اَم هستم با محبّت ولی نه از روی هیجان‌زدگی‌های بی‌سبب که با – خدای ناکرده – فقدان، تباهی ِ یاد حاصل شود در ضمیرم که اصلآ و ابدآ، که هنوزم باورم این است؛ هر چیزی/ هر کسی که به من نرسید، از من نبوده است پس. می‌بینی که همه‌ی شناختِ من از خودم بر حق بود و آن حرف یکی مانده به آخر نشد ته قصّه‌ی من و دوام آوردم به خوبی، به خوشی، به شور و شادی که من همیشه «به صداهای بادخیزی تعلّق داشتم که عاشق ِ عشق بودند و نه دیگری.»

هر چیزی/ کسی که از دست می‌رود، از چشم‌انداز آدمی جدا می‌شود امّا درکِ حضور، بندِ رؤیت ما نیست که. آدمی پی همین فهم‌های ساده‌ی کوچک است که رشد می‌کند و قد می‌کشد وگرنه، من از کجا‌ی‌اَم مدرکِ مستند دربیاورم که معلوم باشد از آمدن کسی به واقع خوش‌حال شده‌ام و از رفتن وی، به قاعده غم‌گین. گواهی نیست؛ آن هم در روزگارِ مردمانِ حالای زمین که دغل‌‌بازی و ریاکاری عام‌ترین و عادی‌ترین خصیصه‌ی ایشان است و باقی به فراموشی سپرده شده‌اند! و من بوی بهبود نمی‌شنوم از اوضاع جهان  – با این همه، مُدام از راه دل رفته‌ام و اشتباه نکرده‌ام هنوز؛ «آدم اگر راست خودش را بگیرد و برود گم نمی‌شود.» اسمایلی شازده کوچولو

شادی و غصّه که فراوانیِ ناگزیر ِ دنیاست و چه‌باک از این‌ها. دوستی هم که اختیار نمی‌آورد، محبّت می‌آورد و محبّت، تیز‌ترین تیغ است که رگِ حیاتِ تو را می‌بُرد؛ با خیلی درد! ولی، بی خون‌ریزی؛ تمیز و نظیف! و آدم ریز ریز می‌میرد؛ ساکت و پنهان؛ به‌ویژه اگر حرفِ شرطی در میان باشد؛ مثلن «بی عشق» پس، خیال‌های خوب، خواب‌های خوب به همراه نمی‌آورند. باید مردانه به میدان رفت و مُرد و تمام. نقطه. دیگر چه ضرورت است که من این زن‌های عاشق‌اَم را به خلوت و جاده و جنگل و جهان رهسپار کنم که دست‌آخر هم عاقبت ایشان بشود شعر صائب؛ “شادم به مرگ خود که هلاک تو می‌شوم/ با زندگی خوش‌اَم که بمیرم برای تو”

دوست داشتم این گفت‌های پریشان را بنویسم که مثلن حرف زده باشیم با هم که انگاری یادِ گذشته‌ی آبادِ آنجا که بارانی بودی هنوز با آن صدای شفّاف و کلمات درخشنده و برای‌ این‌که همیشه خواناییِ شما را دوست داشتم و دوست دارم دوباره از سر بگیری آن یادداشت‌ها‌ی دم‌دست را که آرامِ دلِ بسیاری بود و حالا، … نمی‌دانم. خیال می‌کنی اگر من هم برای شما یک ایمیل بفرستم با یک فعل امری ساده که «بنویس …»  آن‌گونه اثر دارد که بنویسِ شما کاری بود برای من؟ آن‌قدر که بیش‌تر از دو سال است بی‌وقفه نوشته‌ام از هردری به راهِ دلی که دختری بود با سودای شور و شعر …

+ دعوتی‌ها؛ محمّد امین، فؤاد، محمّد با سارا، مریم، سارا، آرزو البته شما به نامه‌ی من توجّه نکنید و فراخوان را مدنظر قرار بدهید.

*

<><><>

• سارا (سارای انار به قول خودم) نامه‌اش را نوشت برای مسیح، کلّی هم قشنگ است و دوست‌داشتنی؛ این‌جا بخوانیدش؛ “از من دعوت کرده‌اند برای شما نامه بنویسم. آخه من که حرفی با شما ندارم. ماشالله ماشالله هفت قرآن وسط ما خودمون از این درها زیاد داریم که بکوبیمش… ولی من همیشه یک سوالاتی داشتم که از شما بپرسم. نه! اصلا در رابطه با پدر جنابعالی و سرکار خانوم مریم مجدلیه نیست. بالاخره این مسائل خصوصیه و به خود شما ربط داره. من دربارهء پدر بچهء خودم هم سوال نمی کنم، چه برسه به پدر شما. ولی راسته که میگن شما اون موقع ها ریش نداشتی و بعداْ بسیجی های بیزانس برات حرف درآوردن؟ “

• و وقتی فؤادِ ترانه‌نویس، نامه‌نویس می‌شود و “راه من” را می‌رساند به “گوری در آسمان” ؛ این‌جا نامه‌اش را بخوانید؛ “راستی مسیح من علاوه بر وبلاگ ترانه هم می‌نویسم، فکر می‌کنم دنیا عوض می‌شود. خوش‌خیالی هم مرض شیرینی‌ست. می‌دانم تو هم به این مرض دچار بوده‌ای. خوش‌خیال‌ها هم عالمی دارند ها. دنیا را به حال خود بگذار. مسیح، تو می‌دانی شیمی نساجی و علوم الیاف چه ربطی به فیزیک دارد؟ آخر تو چه پیغمبری هستی که نمی‌دانی، در این مورد هم مثل همیم، من هم نمی‌دانم. به درک، این را هم بی‌خیال می‌شویم. “

• و امّا نامه‌ی آرزو جان (جوان‌ترین دبیر بازنشسته‌) که کلّی شرمنده‌ی مهر و محبّت‌اش شدم من و ایشالله عروسی‌ام دعوت‌اش کنم. نامه‌‌اش را بخوانید این‌جا؛ ” رویا – می‌شناسيدش كه؟!- ازم خواسته براتون نامه بنويسم؛ بس كه می‌دونه كه هوارتا بهش عقشولی‌ام (هزار باره ميگم و هزار باره شادم كه ميگم) و عمراً بتونم دعوت‌هاش رو رد كنم؛ حالا حتی شده اين دعوت، دعوت به نوشتنِ نامه‌ای باشه براي شما كه كم می‌شناسمتون. “

وودی آلن: «… دستم آمد که می‌توانم از زنان بنویسم و به نوشتن برای زنان خو کردم. بیشتر و بیشتر از آنان می‌نوشتم؛ همه اوقات. من آن‌ها را دوست دارم. از مصاحبت با آن‌ها لذت می‌برم. تدوین‌‌گر من یک زن است. دستیاران تدوین همگی زن هستند و دوستان روزنامه‌نگار من  و تهیه‌کننده‌ام. فقط از مصاحبت با آن‌هاست که لذت می‌برم. من خوشی‌های بی‌حدی از آن‌ها دریافت می‌کنم. به‌دلایلی نوشتن از آن‌ها هم برایم جالب است، گاهی هم مردها اماّ، حضور قلبی خودم را حقیقتاً وقتی از زنان می‌نویسم بیشتر حس می‌کنم.» ×

Vicky Cristina Barcelona